Pierwszej gry uczysz się teraz, zamiast zgadywać
Nowi gracze przed lobby trafiają do krótkiej gry ze scenariuszem: plansza jest przyciemniona, a naraz świeci się tylko jeden przycisk — rzut, zakup, pełny zestaw, budowa, odmowa zakupu i licytacja. To prawdziwy silnik gry, nie pokaz slajdów — a oto, co zmierzył jego pierwszy tydzień.

Prostymi słowami
Pierwsza gra w opolyx zaczynała się kiedyś od planszy, zegara i żadnych wyjaśnień. Jeśli znasz już Monopoly, to nie problem, a jeśli nie — to już problem, i dane bez ogródek pokazały, gdzie przebiega granica. To, co gra sama podsuwa, nowi gracze robią: mniej więcej dwie trzecie kupuje nieruchomość w pierwszej grze. Tego, co trzeba odkryć samemu, nie robią: budowa domu, czyli ruch, który naprawdę wygrywa gry, rosła z około jednej piątej pierwszych gier do prawie połowy dopiero przy trzeciej grze. W ponad połowie pierwszych gier zdarzyła się kolejka, której czas po prostu minął — tak to wygląda, gdy ktoś nie wie, czego się od niego oczekuje.
Dlatego nowe konto zaczyna teraz od trzyrundowej gry ze scenariuszem, zanim w ogóle zobaczy lobby. Plansza przygasa, zapala się jeden przycisk, a karta wyjaśnia, co on robi i dlaczego to ważne. Przechodzi przez cały łańcuch: rzuć kośćmi, kup pole, na którym stajesz, skompletuj grupę kolorów, postaw pierwszy dom i odmów zakupu, żeby zobaczyć, czym jest licytacja. W każdej chwili możesz wyjść jednym przyciskiem.
Dla ciekawych techniki
Nic w nim nie jest udawane. To ten sam silnik, który obsługuje każdą inną grę na stronie, tyle że kości dostają stały scenariusz, żeby lekcja zawsze szła w tej samej kolejności, a przeciwnikami są najłagodniejsze dostępne boty. Właśnie dlatego, że jest prawdziwy, wszystko, czego uczy, przenosi się jeden do jednego: wysłana wymiana to prawdziwa wymiana, zbudowany dom to prawdziwy dom, a licytacja naprawdę startuje od ceny katalogowej pola. Ten ostatni szczegół warto podkreślić, bo karta wcześniej podawała go błędnie — obiecywała, że kupisz pole taniej, podczas gdy w rzeczywistości licytacja zaczyna się od ceny katalogowej i może tylko rosnąć. Teraz mówi to poprawnie.
Uczciwe podsumowanie pierwszego tygodnia: dostarczanie działa, a kłopot jest z samą propozycją. Cztery na pięć nowych rejestracji docierają do samouczka, więc cała instalacja jest sprawna. Mniej więcej dwie trzecie potem z niego rezygnuje, z medianą dziewięciu sekund — to dość, by przeczytać kartę i odmówić, a nie przypadkowe dotknięcie. Tę liczbę ruszyła jedna zmiana: samouczek zaczynał się kiedyś od karty powitalnej z prośbą o naciśnięcie „Start”, a siedem osób na dziesięć nigdy go nie nacisnęło, więc karta zniknęła i pierwszy krok zaczyna się od razu od podświetlonych kości. To obniżyło odsetek pomijających z około 69% do około 64%.
| Odsetek pomijających | |
|---|---|
| Z kartą powitalną na początku | 69.1% |
| Od razu od pierwszego kroku | 63.8% |
| Przeszli do zwycięstwa | 11.7% |
Większość pracy po premierze dotyczyła nie scenariusza, lecz telefonu. Dwóch graczy zgłosiło z małego ekranu ten sam rodzaj problemu: karta przewodnika stała na przycisku, który wskazywała. Karta jest mierzona i ustawiana w każdej klatce, a między krokami biblioteka, która ją rysuje, ją ukrywa — i wtedy ukryty element zgłasza rozmiar zero w lewym górnym rogu ekranu, więc obliczenia uznawały, że wszystko na nią zachodzi, i przewijały planszę poza widok. Niezależnie od tego na kroku budowy strona po prostu kończyła się przed kartą, więc do „+” w ogóle nie dało się dotrzeć. Oba problemy są naprawione, a strona rezerwuje teraz dokładnie ten pas, który zajmuje karta.
