Zainstaluj opolyx na telefonie — i loguj się bez hasła
opolyx to teraz pełnoprawna aplikacja do zainstalowania, a zalogować się można na cztery sposoby: magicznym linkiem, kodem z e-maila, przez Google lub Apple. Kod działa wszędzie.

Prostymi słowami
Możesz dodać opolyx do ekranu głównego i otwierać go jak każdą inną aplikację: z własną ikoną, bez pasków przeglądarki, prosto do lobby. Działa to już dziś na Androidzie i iOS z menu przeglądarki i jest to ta sama wersja, którą pakujemy do sklepów z aplikacjami.
- uruchamia się na pełnym ekranie od razu w lobby, a nie na stronie marketingowej;
- ma własną ikonę i ekran powitalny zamiast skrótu przeglądarki;
- gdy jesteś offline, pokazuje porządną stronę opolyx zamiast błędu przeglądarki;
- nigdy nie zapisuje w pamięci podręcznej niczego z trwającej gry, więc zainstalowana aplikacja jest dokładnie tak aktualna jak strona.
Logowanie ma teraz cztery drogi i możesz wybrać tę, która pasuje do urządzenia, na którym akurat jesteś:
| Metoda | Jak to działa |
|---|---|
| Magiczny link | link w e-mailu — jedno dotknięcie, bez hasła |
| Kod z e-maila | 8-znakowy kod wpisywany na stronie logowania |
| standardowy wybór konta | |
| Apple | również z „Ukryj mój adres e-mail” — nie widzimy, jaki adres się za tym kryje |
Kod z e-maila to droga, która działa absolutnie wszędzie — także wewnątrz opakowania aplikacji, gdzie link otwiera się w osobnej przeglądarce i nie może przekazać sesji z powrotem.
Dla ciekawych techniki
Service worker jest celowo wąski. To lista dozwolonych, a nie łapanie wszystkiego: nawigacje idą najpierw przez sieć, ze stroną offline jako zapasem, zahashowane zasoby statyczne są w trybie stale-while-revalidate, a wszystko inne — baza danych, serwer gry, realtime, uwierzytelnianie, payloady renderowane po stronie serwera — jest całkowicie pomijane, więc nie ma możliwości, by podał nieaktualną planszę albo zepsuł trwający mecz.
// public/sw.js — allow-list, not catch-all
self.addEventListener('fetch', (event) => {
const url = new URL(event.request.url);
if (url.origin !== self.location.origin) return; // Supabase, daemon: untouched
if (BYPASS.some((p) => url.pathname.startsWith(p))) return; // /auth, /api, RSC
if (event.request.mode === 'navigate') return event.respondWith(networkFirst(event));
if (HASHED.test(url.pathname)) return event.respondWith(staleWhileRevalidate(event));
});Najciekawsza była opakowana wersja na iOS, w której nie dało się dokończyć logowania żadną metodą, choć w każdej przeglądarce wszystko działało. Przyczyną było ustawienie WebKit, które narzędzie do pakowania zapisuje za Ciebie: przy włączonych app-bound domains WebKit po cichu anuluje każdą nawigację najwyższego poziomu do hosta spoza listy — a pierwszy krok przepływu OAuth to właśnie taka nawigacja. Niezależnie od tego Google z zasady odrzuca osadzone webview, czego żadna konfiguracja nie naprawi.
Magiczny link też nigdy nie mógł tam działać: otwiera się w systemowej przeglądarce, której ciasteczek webview aplikacji nie widzi. Dlatego wpisywany kod jest jedyną drogą e-mailową w obrębie tego samego originu — kończy się w tym webview, które o niego poprosiło.
W przypadku Google zalecaną drogą jest uruchomienie przepływu w systemowej przeglądarce i przekazanie sesji z powrotem. Mostek celowo buduje URL autoryzacji bez PKCE, więc przepływ zwraca tokeny we fragmencie adresu callbacku, który powłoka może odczytać — kod autoryzacyjny dałoby się wymienić tylko w przeglądarce, która ma verifier, a to niewłaściwa przeglądarka.
