Gra pokazuje ruchy, których nikt nie odkrywa
Większość graczy w pierwszej partii nigdy nie stawia domu — a to ruch, który naprawdę wygrywa gry. opolyx wskazuje teraz dwa ruchy, które trzeba odkryć samemu, w chwili, gdy pasują do Twojej planszy.

Prostymi słowami
Plansza w stylu Monopoly sama się nie tłumaczy. Kupowanie łatwo odkryć, bo gdy staniesz na wolnym polu, oferta pojawia się przed Tobą. Z budowaniem i wymianą jest inaczej: nic na planszy ich nie podsuwa, więc korzystasz z nich tylko wtedy, gdy już wiesz, że istnieją. Na produkcji widać to dokładnie tak, jak można się spodziewać — kupowanie prawie się nie zmienia między pierwszą a trzecią partią gracza, a budowanie i wymiany mniej więcej się podwajają. To uprzejmy sposób, by powiedzieć, że większość ludzi spędza pierwszą partię, nie wiedząc, jak się w tej grze wygrywa.
Dlatego gra teraz coś mówi — trzy razy i tylko graczom, którzy nie skończyli jeszcze żadnej partii. Gdy czekasz, aż pokój się zapełni, wyjaśnia łańcuch, na którym opiera się cała gra: kupuj pola, skompletuj grupę kolorów, buduj na niej, pobieraj dużo wyższy czynsz. Gdy do zestawu brakuje Ci jednego pola, które ma ktoś inny, mówi, które to pole i kto je ma, i otwiera wymianę już zaadresowaną do tej osoby. A gdy skompletujesz zestaw, proponuje budowę.
Nic z tego nie wchodzi Ci w drogę. Nic nie jest oknem modalnym, nic nie wstrzymuje gry — wszyscy pozostali grają na zegarze kolejki, więc karta, którą trzeba zamknąć, zanim zagrasz, byłaby gorsza niż żadna podpowiedź. Każdą kartę można odprawić i już nie wraca, a każdy przycisk robi dokładnie to, co na nim napisano, zamiast otwierać menu, w którym trzeba dopiero szukać właściwej opcji.
Dla ciekawych techniki
Pomiar, który ukształtował to wszystko, oddziela mechaniki, które gra Ci PROPONUJE, od tych, które musisz ODKRYĆ. Proponowane utrzymują się na stałym poziomie przez pierwsze trzy partie gracza; odkrywane w tym samym czasie mniej więcej się podwajają. Ta różnica to nie krzywa umiejętności — to moment, w którym ktoś dowiedział się, że dana funkcja istnieje, i jedyna część pierwszej partii, którą podpowiedź może zmienić.
| Odsetek graczy, którzy… | Pierwsza partia | Trzecia partia |
|---|---|---|
| kupili pole | 66% | 74% |
| postawili dom | 21% | 46% |
| zaproponowali wymianę | 24% | 49% |
Najpierw sprawdziliśmy trzy bardziej oczywiste wyjaśnienia i wszystkie trzy okazały się fałszywe — dlatego żadnego z nich nie wdrożono. Wygrana w pierwszej partii nie ma wpływu na to, czy wrócisz — odsetek powrotów zwycięzców i przegranych jest taki sam z dokładnością do pół punktu. Krótsza gra też nie pomaga: najkrótszy tryb ma nieco gorszy odsetek powrotów niż najdłuższy. A prawdziwy ludzki przeciwnik zamiast botów daje tylko kilka punktów. Zostaje zrozumienie — i to jedyne, co da się naprawić słowami.
Karty leżą u dołu planszy i wymagało to dwóch podejść. Pierwsza wersja korzystała z pasa, którego używa powiadomienie o karcie Szansy; wyglądał na wolny — ale był wolny tylko dlatego, że tego powiadomienia nie da się kliknąć, a po czterech sekundach znika. Karta z przyciskami w tym samym miejscu zasłania przycisk rzutu na każdym rozmiarze ekranu, więc gdy nowy gracz dotykał „Rzuć kośćmi”, otwierał się zamiast tego formularz wymiany. Nic tego nie wychwyciło, bo każdy test klikał własny przycisk podpowiedzi i żaden nie próbował rzucić kośćmi. Test regresji sprawdza teraz trafienie w przycisk rzutu na czterech rozmiarach ekranu, zamiast porównywać prostokąty, bo sprawdzenie ramek nie odróżni przezroczystego kontenera od karty narysowanej na przycisku.
