Nikt nie czeka sam: poznaj stałych bywalców
Otwarcie pokoju oznaczało kiedyś czekanie w samotności, aż się poddasz. Teraz puste miejsca zajmuje dwunastu stałych bywalców z prawdziwymi imionami, stałym charakterem i ludzkim tempem gry.

Prostymi słowami
Do tej aktualizacji do utworzonego przez Ciebie pokoju nikt nigdy nie dołączał. Wybierało się tryb, otwierało stół i czekało — zwykle w pojedynkę. Liczby z sześciu tygodni przed tą zmianą mówią to bez ogródek:
| Co zmierzyliśmy | Wynik |
|---|---|
| Pokoje otwarte przez gracza, które nigdy nie wystartowały | 38 |
| Średni czas czekania przed rezygnacją | ~3,2 godziny |
| Pokój zapełniony 4/4, który mimo to nie wystartował | czekał 2 dni |
| Ukończone gry z więcej niż jednym człowiekiem | 46 z 231 |
Teraz stół zapełnia się sam. Od dwudziestu sekund do czterech minut po otwarciu pokoju ktoś siada przy stole. W lobby zmienia się kilkunastu stałych bywalców — ze zwykłymi nickami, a nie jakimś RoboBaronem — i każdy z nich jest tym samym graczem za każdym razem, gdy go spotykasz:
- stały charakter: ten sam przeciwnik zawsze gra ostrożnie albo zawsze licytuje za wysoko;
- data dołączenia i poziom doświadczenia, których nie wymyślono dziś rano;
- własne tempo — namysł trwa od jednej do sześciu sekund, a nie równe dwie jak w metronomie;
- od czasu do czasu krótkie zdanie na czacie zamiast naklejki;
- żadnej plakietki „bot” w poczekalni, bo przy stole zachowują się jak gracze.
Nie pojawiają się w rankingu. Ranking to ranking ludzi, a miejsce, które zapełnia serwer, człowiekiem nie jest — więc stali bywalcy grają, czatują i wygrywają swoją część partii, ale ranking pozostaje sprawą prawdziwych graczy.
Dla ciekawych techniki
Dwanaście person jest tworzonych idempotentnie przy starcie daemona gry i oznaczanych wartością, którą tabela profili już obsługiwała — dlatego cała funkcja weszła bez żadnej migracji bazy danych i bez zmiany jakiejkolwiek zasady gry.
Wypełnianie miejsc to tick schedulera, a nie osobny timer dla każdego pokoju. Każde opóźnienie wynika z losowania z ziarnem zależnym od pokoju i miejsca i jest zakotwiczone w znaczniku czasu zapisanym w bazie danych, więc po restarcie daemon wznawia dokładnie ten sam harmonogram, zamiast losować nowe opóźnienia dla pokoi, które już zaplanował:
// scheduler.ts — seeded per (room, seat), anchored on a DB timestamp
const rng = createRng(`${game.id}:fill:${seat}`);
const isLastSeat = freeSeats === 1;
const delayMs = isLastSeat
? rng.int(LAST_SEAT_MIN_MS, LAST_SEAT_MAX_MS) // 3-8 min: leave room for a human
: rng.int(SEAT_MIN_MS, SEAT_MAX_MS); // 20 s - 4 min
if (Date.now() - Date.parse(game.created_at) < delayMs) continue;| Parametr | Wartość |
|---|---|
| Opóźnienie zajęcia miejsca | 20 s – 4 min, z ziarnem dla każdego miejsca |
| Ostatnie miejsce | 3 – 8 min |
| Automatyczny start, gdy skład jest pełny i cichy | 3 min |
| Czas namysłu bota | 1 – 6 s, skalowany według persony |
| XP persony | najwyżej jedna nagroda na dobę UTC |
Trzy błędy wyszły na jaw dopiero, gdy całość naprawdę zadziałała, i żaden test jednostkowy nie wyłapałby żadnego z nich: pełne pokoje były wykluczone z zapytania o kandydatów do wypełnienia, więc automatyczny start nigdy nie widział dokładnie tego przypadku, dla którego istnieje; blokada czasu namysłu była kluczowana per gra, a nie per bot, więc pauza podczas kolejki blokowała też ofertę tego bota w licytacji, aż ten automatycznie spasował po upływie własnego okna; a gra uruchomiona przez daemona nigdy nie wybudzała schedulerów z backoffu bezczynności, przez co między startem a pierwszym rzutem bota mijało 11,6 sekundy zamiast 49 milisekund.
